رسيدن به خداوند ؛ با او بودن در تمام ابعاد زندگي است نه فقط در لحظاتي همچون نيايش و نماز

همواره بايد خدا را تجربه كرد . به هنگام قدم زدن در جاده ، تنفس هواي آلوده ، به هنگام نوشيدن چاي ، به هنگام شادي ، غم و ...

خداوند ، تجربه همه اينهاست و هر موقعيتي براي درك او و گفتن اينكه خدا با ماست ، مناسب است .

براي كسي كه خداوند را تجربه مي كند ، جهان ، يك پيام عظيم است .

مبارز راه روشنايي هرگز شتاب نمي كند . او مي آموزد كه بر بي صبري خويش مسلط شود و از حركات نسنجيده احتراز كند .

با پيشروي آرام به قدرت گامهايش توجه دارد . او مي داند نخست بايد خودش را متحول كند و آنگاه محيطش را .

مبارز راه روشنايي هرگز ميوه نارس را نمي چيند .

پيش رويم دو راه بود

و من ، راه كمتر پيموده را برگزيدم

و تمام فرق ماجرا همين است

                        ( رابرت فراست )

تنها يك چيز مي تواند تحقق يك رؤيا را ناممكن كند :

ترس از شكست !

باید ایمان داشته باشیم

باید ایمان داشته باشیم که جهان پشت دیوارهای اتاقمان تمام نمی شود .

باید نشانه ها را بپذیریم و از قلبمان و رؤیاهایمان پیروی کنیم.

ما مسئول تک تک اتفاقاتی هستیم که در جهان رخ می دهد . ما مبارزان راه روشنایی هستیم . ما با قدرت عشق و اراده مان می توانیم سرنوشتمان را تغییر دهیم و نیز سرنوشت بسیاری دیگر را .

آن روز خواهد آمد که مساله گرسنگی را با معجزه تقسیم نان می توان حل کرد .

آن روز خواهد آمد که عشق را هر قلبی خواهد پذیرفت و وحشت آورترین تجربه انسان یعنی تنهایی ـ که حتی از گرسنگی هم بدتر است ـ از صحنه روزگار محو خواهد شد .

آن روز خواهد آمد که در بزنند و همه درها باز باشد و آنها که بطلبند ، دریافت کنند و آنها که زاری کنند ، تسلا یابند .

برای سیاره زمین ، آن روز هنوز بسیار دور است . اما برای هر کدام از ما ، آن روز می تواند فردا باشد . تنها باید یک حقیقت ساده را پذیرفت : عشق ـ به خدا و دیگران ـ راه را به ما نشان خواهد داد .

نقایص ما ، مغاک های خطرناک ما ، نفرت های شدید ما ، لحظات طولانی ضعف و نومیدی ما ، هیچ یک مهم نیست چون اگر بخواهیم اول خود را اصلاح کنیم و بعد به جستجوی رؤیاهایمان برویم ، هرگز به بهشت نخواهیم رسید . اما اگر تمام خطاهایمان را  بپذیریم و اما باز باور داشته باشیم که لایق زندگی شادیم ، آنگاه پنجره ای عظیم را به روی عشق باز خواهیم کرد . چرا که کسی شاد است که بتواند تنها با عشق به جهان بنگرد و عشق ، همان قدرتی است که هر چیز موجود در جهان را از نو خواهد ساخت .

خداوند هرگز بندگانش را تنها نمی گذارد

اما ...

مشیت او را نمی توان حدس زد

او راه ما را ، با گام های خودمان می سازد

تکرار و عادت هرگز کوهها را جابجا نکرده است ... !

یکی از بزرگترین بناهای تاریخی شهر کیوتو ، یک باغ ذن است . محوطه ای که از 15 سنگ تشکیل شده است .

باغ اصلی 16 سنگ داشت . بنا به داستان ، همین که باغبان کارش را تمام کرد ، از امپراتور خواست از باغ دیدن کند .

امپراتور گفت : عالیست . زیباترین باغ ژاپن است . و این سنگ زیباترین سنگ باغ است .

باغبان بی درنگ سنگی را که امپراتور انتخاب کرده بود از باغ برداشت و بیرون انداخت !! بعد به امپراتور گفت : حالا این باغ کامل و هماهنگ است . هیچ عنصری در آن متمایز از دیگر عناصر نیست و هر کس آن را می بیند از هماهنگی کامل آن لذت می برد .

" باید همچون زندگی ، تمامیت یک باغ را در نظر گرفت . اگر شیفته یکی از جزئیات شویم ، تمام جزئیات دیگر زشت بنظر می رسند. "

کلام ساده ای وجود دارد که کل معنای زندگی در آن نهفته است : شیفتگی .

باید این واژه را بر پیشانی خود حک کنیم . زیرا آتش مقدس شیفتگی ، قدرتمندترین سوخت برای رویاهای ماست . جامعه می کوشد تا معنای این واژه را در ما نابود کند ، پس باید هر کاری بکنیم تا آن را زنده نگه داریم

پائولو كوئليو در رمان جديدش، خاطرات حضور چندين‌ساله‌اش در جشنواره‌ي فيلم كن و زير پا گذاشته ‌شدن ارزش‌ها در راه كسب شهرت را به‌ تصوير ‌كشيده است.

به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، كوئليو كه در سال‌هاي اخير همواره در جشنواره‌ي كن حضور داشته است، در كتابي با عنوان «برنده تنهاست» به ستارگان دنياي سينما در كن اشاره مي‌كند و نشان مي‌دهد كه چگونه ارزش‌هاي مهم انساني در راستاي كسب شهرت ناديده گرفته مي‌شوند.

او درباره‌‌ كتاب ياد شده گفت: «اين كتاب دقيقا بر اساس تجربيات من و كاملا صحيح و درست است.»

كوئليو در توضيح بيش‌تر به خبرگزاري رويترز گفت: «در بحبوحه‌ برگزاري جشنواره‌ي كن، افراد مشهور و ثروتمندي از سراسر جهان به اين شهر ساحلي مي‌آيند، در مهماني‌هاي مجلل حضور مي‌يابند و دغدغه‌ پوشيدن لباس‌هاي گران‌قيمت ذهن‌شان را مشغول مي‌كند. اين رفتار آن‌ها در جشنواره‌‌ كن براي من سؤال‌برانگيز بود و همين نقطه‌ آغاز نوشتن كتابي درباره‌‌ شهرت و مد و زير پا گذاشته ‌شدن ارزش‌ها شد.»

خالق كتاب «كيمياگر» اظهار كرد: «امروزه كسب شهرت يك بيماري است و انسان‌ها فقط به‌خاطر شهرت مي‌خواهند مشهور شوند؛ نه به‌خاطر اين‌كه چيز مهمي ارائه كنند يا در كاري با ديگران شريك شوند.»